آسيب به دندان هاي شيري

آسيب هاي وارده به دندان هاي شيري بسيار رايج هستند. در ابتداي شکل گيري، دندان هاي قدامي دائمي زيرين منتقل شده و به دندان دائمي نيز آسيب بزند. شايع ترين سنين صدمات وارده به دندان هاي شيري بين دو تا چهار سال است. در اين سنين کودکان هنوز بر روي حرکات خود کنترل کامل ندارند و کنجکاو هستند. با نگاهي واقع بينانه مي توان گفت که در اين سنين احتمال درمان هاي ترميمي دندان بسيار کم است. در اکثر مواقع دو گزينه وجود دارد: يا دندان بايد کشيده شود و يا بدون درمان خاصي نگه داشته شود. اگر نگهداري دندان قدامي شيري به شکل گيري دندان دائمي زيرين لطمه مي زند، بايد حتما آن را کشيد. ساده ترين روش معاينه، استفاده از راديوگرافي است.

آسيب دنداني
 

آيا دندان شيري را بايد نگه داشت؟ پاسخ اين سوال به سه عامل زير بستگي دارد:
*همگي بيمار
*طرز برخورد والدين
*صدمه احتمالي به دندان هاي دائمي زيرين
اهداف درمان دندان هاي شيري بايد به ترتيب زير باشد:
*پيشگيري از آسيب به دندان هاي دائمي جانشين
*نگه داشتن دندان شيري در صورتي که با اهداف فوق در تضاد نباشد.
ر باز گرداندن عملکرد دندان با کمترين ميزان درمان مطابق با همکاري بيمار
*شکستگي هاي تاج و ريشه
*شکستگي ساده تاج
در صورت همکاري بيمار لبه هاي تيز را صاف و يا با ماده ترميمي رزيني، دندان ترميم مي شود.

شکستگي پيچيده دندان
 

به طور معمول کشيدن دندان تنها گزينه است. با اين وجود خارج کردن پالپ و پر کردن کانال ريشه با سِمان زينک اکسيد و سپس استفاده از کامپوزيت رزيني در صورت وجود همکاري مناسب بيمار ممکن است.
درمان کانال ريشه در دندان هاي قدامي شيري را مي توان با يک مانع لاستيکي شکاف داده شده که در محل نگه داشته مي شود، انجام داد.

شکستگي ريشه
 

در صورت جابجا شدن و فقط با ميزان اندکي لق شدگي، دندان را بايد تحت نظر نگه داشت؛ اما اگر بخش تاجي غيرزنده و علامت دار باشد، بايد آن را کشيد.
معمولا بخش ريشه اي زنده مي ماند و با بالا آمدن دائمي دچار تحليل فيزيولوژيکي مي شود.
مشکلاتي که دندان هاي شيري را درگير مي کند:

نکروز پالپي
 

نکروز رايج ترين مشکل تروماي (ضربه) دندان شيري است. ارزيابي بر مبناي رنگ مربوط به دندان هاي مجاور و دندان هاي روبرو و راديوگرافي انجام مي شود. دندان هايي با رنگ طبيعي به ندرت التهابات پري اپيکال (انتهاي ريشه) دارند. اما بالعکس دنداني که اندک تغيير رنگ داده ممکن است زنده باشد. تغيير رنگ ملايم به خاکستري که کمي پس از ضربه ديده مي شود، نشان دهنده خونريزي داخل پالپي در دنداني مي باشد که هنوز زنده است و کم کم از بين مي رود. معاينه راديوگرافي بايد هر سه ماه يکبار انجام گردد تا التهاب ريشه چک شود.

محو شدن پالپ
 

از بين رفتن پالپ و کانال پالپ واکنش معمول دندان زنده به ضربه مي باشد. از لحاظ باليني دندان زرد و کدر مي شود و افتادن طبيعي دندان معمول است؛ اما در برخي موارد تحليل فيزيولوژيکي رخ نمي دهد. درگيرشدن پالپ معمولا منجر به خارج کردن دندان مي شود. دندان شيري که از جايش بيرون آمده به هيچ وجه نبايد دوباره جاسازي شود.
درپايان به والدين گرامي يادآور مي شود که احتمال آسيب به دندان هاي دائمي زيرين زياد است (50 درص) و بايد مراقب دندان هاي شيري کودکان خود باشيد.
منبع:دنياي سلامت شمار 48